با بی حوصلگی سر کلاس نشسته ام به مسیر کولر خانه ای که رویش کار میکنم فکر میکنم..دنبال یک راهی میگردم که استادم را قانع کنم که یک کولر برای خانه به این بزرگی جوابگو نیست..باید یکجوری بهش بفهمانم که بر فرض محال  اگر فردای روزگار کسی در همچین خانه ای زندگی بکند حتما وقت گرما و کلافگی فحشی چیزی نثار من طراحش خواهد کرد.میگویم آدم اینجا چله تابستان میپزد.قبول نمیکند..بعد هرچه هم فکر میکنم مسیر درست را پیدا نمیکنم.زور که نیست.ادم یک روزهایی در مود یک چیزهایی نیست.من دلم میخواست برگردم خانه.رفتیم بیرون کلاس نشستیم به نقشه کشیدن .که یک بهانه تاثیر گذار پیدا کنیم که استاد بگذارد برویم..از انواع و اقسام امتحانها و فاینال زبان و آزمون فلان موسسه گرفته تا داستان تصادف خواهر نداشته چکامه با برادر نداشته من که نامزد بوده اند و دم عروسی تصادف کرده اند و بدبخت شده ایم....از بیماری مادربزرگ تا گم شدن کلید خانه..آخر سر هم گفتیم باید برویم سر یک کارگاه ساختمانی.که اگر الان رفتیم که رفتیم اگر نه بیچاره میشویم..قبول کرد.آمدیم.قرار بود به خانواده ها بگوییم کلاسمان کنسل شده است...نزدیک خانه نظرمان عوض شد.خانه پیشنهاد خوبی برای رفع بی حوصلگی نبود.گفتیم برویم سینما.بعد گفتیم نکند بگویند چرا کلاستان را ول کرده اید رفته اید  سینما؟که مگر شما این همه روز خالی ندارید برای این کارها.این شد که هر کدام زنگ زدند گفتیم سر کلاسیم.باقیمان هم صدای استاد و دانشجو در آوردیم برای تاثیرگزاری بیشتر.بعد با عذاب وجدان رفتیم سینما .دوستام از علاقه من به الناز شاکر دوست خبر دارند..این بود که  با جدیت گشتند دنبال فیلمی که در آن خبری از او نباشد.سختی اش به کنار مسخره بود.هر چه فیلم بود او هم بود.سر اخر سنپطرزبورگ را دودستی چسبیدیم.بلیط خریدم و یک ساعتی را منتظر نشستیم..حدس میزنم یک بلایی سر باقی بازیگر های زن سینما آمده باشد.سر میچرخاندم عکس الناز شاکر دوست در چشمم بود.نیلوفر بنا کرده بود به تعریف از قیافه اش.چکامه هم از علاقه اش میگفت.این کنار من هم از سر چیزی که آنها اسمش را حسادت گذاشته اند حرص میخوردم.درها که باز شد رفتیم نشستیم..اول تبلیغ چند فیلم همگی با بازی الناز شاکر دوست..بعد هم سنپطرزبورگ.خوب بود.خیلی خندیدیم .یک جاهایی هم از ته دل خندیدیم.بازی ها بد نبود..حتی میشد به اولین تجربه بازیگری  پیمان قاسمخانی هم نمره قبولی داد.به همه دروغ هایی که از اول صبح گفته بودیم به کلکهایی که برای دیدنش زده بودیم می ارزید.بعد فیلم که تمام شد شاد بودیم.این خطهای خنده من عمیق و پر رنگ شده بودند.بعد دیگر عذاب وجدان هم نداشتم به  نظرم آمد هیچ ایرادی ندارد آدم یک روزهایی را برای خودش باشد و برای این بودن دروغ هم بگوید به جایی که بر نمیخورد یک روز هم که هزار روز نمیشود.هرچند پایمان که به خانه رسید بعد از سلام اولین حرفی که زدیم در مورد فیلم بود...

خلاصه میخواهید دروغ بگویید میخواهید نگویید ولی سنپطرزبورگ را از دست ندهید.. .